آسمون ابریه اما بارون نمی یاد

صدای گریه بارون توی ناودون نمی یاد

اون که من دوسش دارم از خونه بیرون نمی یاد

واسه این دل تنها دیگه مهمون نمی یاد

نمی یاد نمی یاد نمی یاد تا بدونه

جای خالیش توی خونه واسه من یه زندونه

دیگه اون دوست نداره

 واسه من گل بیاره

روی موهام بذاره

یادمه روزی که آشنا شدیم

روزی که مثل دو غنچه وا شدیم

وقتی اون با بوسه لبهامو می بست

نم بارون رو لبامون می نشست

نمی یاد نمی یاد نمی یاد تا بدونه

جای خالیش توی خونه واسه من یه زندونه