كوچه

راز نگاه

من راز نگاهت را از آيينه پرسيدم

چشمان نجيبت را از دور پرستيدم

باران شدم و چون اشك بر عشق تو باريدم

من شمع وجودم را به مهر تو بخشيدم

مثل گل نيلوفر چشم تو بهاري شد

از پيش دلم آرام رفتي و نفهميدم

مرز دل و چشم تو از شهر افق پيداست

من سرخي گلها را در خنده تو ديدم

در شهر اقاقي‏ها تو پاكترين عشقي

من راز شكفتن را از باغ دلت چيدم

لبخند زدي آرام بر گونه غمناكم

من با گل لبخندت بر حادثه خنديدم

اي كاش دو چشم تو سرفصل افقها بود

آن وقت تو را هر صبح از پنجره مي‏ديدم

 وقتي گل آرامش در باغ دلم روئيد

گلبرگ وجودم را بر عشق تو پيچيدم

خورشيد شدي رفتي بر اوج شكوفايي

من از عطش عشقت بر آيينه تابيدم

تا مي‏روي از اينجا دل خسته و طوفاني است

رفتي و دگرباره از كوچ تو رنجيدم

در جاده پيچكها چشمم به گلي افتاد

احساس شكفتن را از غنچه گل چيدم

چشمان تو دريايي ست و موجش گل تسكينم

به حرمت چشمانت شب باز نخوابيدم

تو باز نفهميدي از عشق چه مي‏گويم

آرام گذشتي و من باز رنجيدم

از شعله عشق من خورشيد هويدا شد

از شوق تمنايت تا صبح درخشيدم

گم شد گل اشك من در دشت نگاه تو

آن وقت حضورت را در خاطره فهميدم

اي كاش گلي مي‏شد لبخند پر از مهرت

تا آن گل شبو را از خاطره مي‏چيدم

در جاده احساسم سرگشتگي‏ات پيچيد

ان وقت حضورت را در كوچه دل ديدم

سرچشمه احساست پيوند دل و درياست

تنها من از آن احساس پر گشتم و نوشيدم

به يادت

تو با يك جرعه از درياي يادت

ميان باغ قلبم جا گرفتي

تو با يك انعكاس نقره‏اي رنگ

مجال ناز از رعنا گرفتي

تو چون يك هديه فيروزه‏اي رنگ 

مرا بر قايق رويا نشاندي

و با يك لطف ، يك لبخند ساده

مرا به سرزمين عشق خواندي

تو ديوار ميان قلبها را

 به رسم آسمانيها شكستي

و چون حس غريب و واژه‏ا‏ي سرخ

ميان دفتر  روحم نشستي

تو دريايي‏ترين ترسيم يك موج

تو تنها جاده دل تا ندايي

تو مثل شوق يك كودك لطيفي

تو مثل عطر يك گلدان رهايي

تو مثل نغمه موزون باران

به روي اطلسيها نازنيني

و تا وقتي كه روحم مال اينجاست

به روي صفحه دل مي‏نشيني

تو مثل…

تو مثل خواب نسيمي به رنگ اشك شقايق

تو مثل شبنم عشقي به روي پونه عاشق

تو مثل دست سپيده پر از تولد نوري

تو مثل نم نم باران پر ، لطيف و پاك و صبوري

تو مثل مرهم ياسي براي يك دل خسته

تو مثل غنچه لطيفي به رنگ حسرت شبنم

تو مثل  خنده ياسي و مثل غربت يك غم

تو مثل جذبه عشقي در انتظار رسيدن

در امتداد نوازش گلي ز عاطفه چيدن

تو مثل نغمه موجي غريب و آبي و ساده

شبيه شاخه گلي كه افق به چلچله داده

تو مثل چكه مهري ز سقف سبز صداقت

تو مثل گريه شعري به روي صفحه غربت

تو مثل لذت رويا تو مثل شوق نگاهي

هزار مرتبه خورشيد و صد افق پر ماهي

تو مثل لطف بهاري پر از شكوفه خواندن

تمام هستي من شد ميان شعر تو ماندن

تو مثل هر چه كه هستي مرا به نام صدا كن

براي اين دل سرگشته وقت صبح دعا كن

بدرقه

برو هر جا كه مي‏خواهي خداپشت و پناه تو

به رسم كهنه اشك و آه مي‏ريزم به راه تو

ندارم جز اين كنم تقديم چشمانت

ببين با دست خالي باز گشت اين روسياه تو

 بسوز اي دل به اين آتش به جرم عاشقيهايت

به يك بيگانه دل بستي همين بود اشتباه تو

ببين كه بي خيال تو گذشت از عهد ديرينش

اگر دلگير و دلتنگي فداي بغض پنهانت

برو چون من ندارم طاقت يك قطره آه است