سوال بال و پر مرغ عشقم زخم شده است از خودم می پرسم : چرا همسفر اشکهای کودک پا برهنه نشدم؟ چرا شادی را با دستهای خسته پیرزن قسمت نکردم؟ می گویم: اگر فاصله نبود «حدیث دلتنگی یاس ها را باور می کردیم.»
تـــــــو را قسم به عشق که در دلم جوانه زده، تـــــــو را قسم به اشک که در چشمانم حلقه زده، تـــــــو را قسم به شرافت و مردانگی،تــــــو را قسم به پاکی و صافی،تـــــــو را قسم به عشقهای بی پایان سحرگاه چون شبنمی بر گلبرگهای مــن بنشین، ولی با طلوع آفتاب نرو...
دریا هم مثل وسعت چشمان توست. وقتی به دور از هیاهو و غوغای روز آرام می نشینی و نگاهت را همراه کوچ مرغکان وحشی کوچ می دهی . مثل همان وقتها که مغمومی و کسی نیست عمق درد تو را پیدا کند و تو همانند پروانه ای گرداگرد کلماتی لطیف پرواز می کنی و برخلاف ذهن های آشفته و گریزان از ضربه های روزگار حتی فکر ثانیه ای فرار به ذهن خود نمی دهی و دنبال بهانه ای می گردی تا پیچکها را از روی دیوار غم و اندوه چه جاودانه و زیبا مزین کنی. آری، انگار تو زمزمه های طبیعت را با خود احساس می کنی. ثانیه هایی که هیچکس حرف مرغکان وحشی را نفهمید و تو چه صبورانه نغمه هایی لطیف به همراه پرواز آنها می سرودی و تا مرز شناخت معبود هستی می رفتی و حال ایستاده ای تا رازهای قشنگ خلقت را بیابی و به انسانهای اطرافت بگویی که واژه های اطرافتان را حس کنید و بدانید چقدر شنیدن این واژه ها عزیز است، عزیزتر از همه چیزهایی است که دل به آنها بسته اید.
می خواهم حرفی از زندگی بر روی تصویر تمام نشانه های زیستن بنویسم اما آیا کسی هست که ببیند قلم نامرئی مرا و نگاه خسته یک رهگذر که این راه مرا رفته و طاقت ماندن ندارد و آیا برگی هست که کلمات سوزنده مرا متحمل شود و ذوب نگردد؟ مطمئنا نه برگیست و نه رهگذری. این جا همان جاده تهی است. تنها می مانند ابرهایی که برای باریدن لحظه شماری می کنند. سنگریزه هایی که برای باریدن لحظه ای بر سر عابری خسته فرو می ریزند و حلال نیاز به یک خواب عمیق دارند و نگاههایی که می خواهند فریاد بزنند تا کسی صدایشان را به گوش باد برساند چون آنها سالها در ندای نگاهشان محو گشته اند
ای دو چشمت سبزه زاران گريه ات اشک بهاران ميروم غمگين و نالان اشک غم ديگر نيافشان ای سراپا مهربانی ای نگاهت آسمانی در دل نامهربانم شوق ماندن می نشانی عاشق و چشم انتظاری پاک و روشن چون بهاری هرچه گفتم باورت شد حيف از احساسی که داری چشمه ايی خشک و سياهم خسته ايی گم کرده راهم بگذر از من چونکه ديگر زشت و سرتاپا گناهم
پس از آن غروب رفتن ... اولین طلوع من باش ... من رسیدم رو به آخر ... تو بیا شروعمن باش ... شب و از غصه جدا کن ... چکه کن رو باور من ... خط بکش رو جای پای ... گریه های آخر من ... اسمتو ببخش به لبهام ... بی تو خالیه نفسهام ... خط بکش روباور من... زیر سایه بون دستام ...خواب سبز رازقی باش ... عاشق همیشگی باش ... خستهام از تلخی شب ... تو طلوع زندگی باش
آمدی از راه دوری تنگ زیبای بلوری آمدی دیدی دلم را خسته در کنج صبوری وقت تاریکای جاده با تو یک فانوس آمد تشنه بودم قطره ای را با تو اقیانوس آمد قصد دل کندن ندارم از تو ای دلکنده از خود از تو ای برده دلم رو تا شب خوب تولد قصد دل کندن ندارم از تو ای دلکنده از خود از تو ای برده دلم رو تا شب خوب تولد ای همیشه جاودانه در میان لحظه هایم غصه معنایی ندارد تا تو میخندی برایم پیش تو از یاد بردم روزهای سختیم را عشق مدیون تو هستم لحظه ی خوشبختیم را قصد دل کندن ندارم از تو ای دلکنده از خود از تو ای برده دلم رو تا شب خوب تولد
در گذر کوچه های قدیمی آشنائیمان، چند بوته تنهای شقایق روئیده و هر روز که من از آنجا می گذرم گلها در گوش هم نجوا می کنند که:
تنهای کویر تنهایی آمده و آهسته دامنشان را از پیش پایم به کنار می کشند تا موج غم، دامنشان را نیالاید. آنگاه می روم. در زیر ناودان زنگ زده ی بام کاه گلی همسایه پیرمان در زیر شرشر باران می ایستم شاید که غم من هم همراه آب در سطح کوچه جاری شود اما ...
بعضی وقتها دلم برای آفتاب تنگ می شود به تو نگاه می کنم. اما در زیر شلاق اشعه هایت تاب نمی آورم تو مرا از خود می رانی و من می روم چون ذورق در طوفان، شکسته بادبانهایم پوششی شده اند تا شعله های خشم آفتاب نیازارد مرا.
و من می روم. می روم تا در افق، تا در خورشید، تا در تو ذوب شوم. من می روم.
">
